می پندارم، با همین سنگ زدن ماه به هم می ریزد!،عشق بر شانه هم چیدن چندین سنگ است، گاه

می ماند و ناگاه به هم می ریزد،هرچه را عقل به یک عمر به دست می آورد، دل به یک لحظه کوتاه به

هم می ریزد، آه، یک روز همین آه  تو را می گیرد، گاه یک کوه به یک کاه به هم می ریزد...  

                                       سلام به همه دلشکستگان

                                                             ما خوبی او به خلق گوییم تا هر دو دروغ گفته باشیم

عزیزم این را بدون که همیشه دوست داشتم و دارم و خواهم داشت. حتی اگر

مرا فراموش کنی تو را هرگز فراموش نمی کنم و حتی اگه دوستم نداشته باشی

من از ته دل تورا دوست دارم.

نابینا به ماه گفت: دوست دارم. ماه گفت: چطوری تو که نمی بینی؟ نابینا گفت: چون نمی بینمت دوست دارم. ماه گفت: چرا؟ نابینا گفت: چون اگه میدیدمت عاشق زیباییت میشدم ولی حالا که نمی بینمت عاشق خودت هستم.

خسته ام از دروغ ، خزان زده ام از رفاقت ، زخم خورده ام از عشق ، در این کویر کسی نیست همراهی که بگوید آشنا ؛ چه غریب افتادی! نیست فرشته نجاتی که خزان عشق را بهاری دوباره بخشد . در این حصار تنگ حسرت چه پنهان می کنم از خورشید حقیقت ؟ باختم هر آنچه ساختم در رفاقت . باختم آنچه را به تو بخشیدم ؛ رفیق نیمه راه ! و من این ترانه های عاشقانه ام را در گوشه ای از هوای خدا ثبت می کنم و در گوش دل نجوا می کنم : دل من دیگه خطا نکن ، با غریبه ها وفا نکن ...

                                چون شمع شب افروز زپا تابه سرم سوخت

فرق من و پروانه همین بود به عالم

                                پروانه پرش سوخت ولی من جگرم سوخت

از عطر سیب های سرخ و با نگاهی به روشنایی افق.

          روزی باز خواهی گشت